„ Uczy pokornych dróg swoich”.

Wielki Post to kolejne wezwanie do nawrócenia, jakie kieruje do nas Kościół, powtarzając słowa Jezusa.

Ulegając kusicielowi, zrywamy przymierze miłości,

które Bóg zawarł z nami.

Krew Chrystusa już otworzyła nam bramy królestwa Bożego, lecz każdy ma wolną wolę i może ten dar przyjąć lub odrzucić.

Pamięć ludzka jest zawodna.

Także pamięć o wielkich dziełach Bożych...

Stąd też Matka Kościół w cyklu roku liturgicznego przypomina, jak wielkie rzeczy uczynił nam Wszechmocny.

On zapragnął zawrzeć z nami przymierze, aby nas ochronić przed zwodniczym kłamstwem księcia ciemności, abyśmy nie stali się łupem demona.

Tęcza, o której czytamy w Księdze Rodzaju,

to znak, że cała przyroda, uczestniczy w tym przymierzu.

Nowe Przymierze, o którym naucza Piotr, obejmuje także ludzi żyjących

przed narodzinami Chrystusa.

On bowiem „zstąpił do piekieł” / ale nie do piekła /,

aby wyprowadzić ich do swego królestwa.

On to poddał się kuszeniu na pustyni.

Na obecność demona wskazuje symbolika „dzikich zwierząt”,

którym zostali przeciwstawieni aniołowie.

Jezus jednak pokonał dla nas Szatana i dał nam udział w tym zwycięstwie.

Abyśmy mogli jednak w nim uczestniczyć, Bóg wzywa nas do modlitwy o „dobre sumienie” – takie, o którym mówi  św. Jan Paweł II:

„sumienia nie zagłuszam ani nie zniekształcam.

Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję.

Wypracowuję w sobie dobro, a ze zła staram się poprawić”.

Dobrze ukształtowane sumienie to skarb:

prowadzi nas do pokornego uznania swych grzechów,

a Pan – jak mówi Psalmista –

„wskazuje drogę grzesznikom; uczy pokornych dróg swoich”.

 

/ „Dzień Pański”/

Liturgia Słowa: Rdz 9, 8-15 ; 1P 3, 8-12; ; Mk.1,12-15 /

 


 
galeria_parafia_9.jpg