słowo na niedzielę poziom2


Pusty Grób

Prawda o zmartwychwstaniu Jezusa jest przyjmowana i przekazywana we wspólnocie Kościoła, ale każdy z uczniów i uczennic Jezusa wchodzi w to doświadczenie w osobisty i sobie właściwy sposób.

Wydarzenie zmartwychwstania, choć dokonuje się w ciemności nocy,

jest nowym dniem, który inicjuje nowy czas w dziejach ludzkości.

Choć zaczyna się ten niezwykły „dzień”, uczniowie jednak wciąż tkwią w mroku braku wiary. Maria Magdalena nie czekała na zmartwychwstanie, chciała jedynie móc przeżywać żałobę po stracie Jezusa, dlatego pusty grób jest dla niej dramatem, który jej to uniemożliwia.

Nowina o pustym grobie Jezusa jest również zagadką dla dwóch uczniów.

Piotr i umiłowany uczeń choć biegną razem, mają swój własny moment zmierzenia się z tą nową rzeczywistością.

Umiłowany uczeń jest szybszy od Piotra, jego siłą jest nie tylko młodszy wiek, ale miłość Jezusa, której doświadczył i na którą odpowiedział.

Pozostawia jednak pierwszeństwo wejścia do grobu Piotrowi, który w gronie Dwunastu ma być pierwszym świadkiem zmartwychwstania.

Uczniowie oglądają pusty grób i pozostawione płótna, w które owinięte było ciało Jezusa.

Dlaczego pozostały? Co stało się z ciałem?

Być może te pytania nurtowały umysły uczniów.

Ewangelista bardzo precyzyjnie opisał rozmieszczenie płótna i chusty.

Były dokładnie w tym miejscu, gdzie spoczywało ciało Jezusa.

Choć nie mówi tego sam tekst, rodzi się podejrzenie, iż dokonało się coś, czego autorem był sam Bóg.

Jezus w mocy nowego życia objawił ostatecznie zwycięstwo nad śmiercią, pozostawiając krępujące Go pogrzebowe całuny.

Taki ogląd rzeczywistości stał się dla ucznia impulsem do wiary, czyli dostrzeżenia obecności i działania Boga w znaku pustego grobu.

To słowo jest też dziś dla nas zaproszeniem do umocnienia naszej wiary w zmartwychwstanie Jezusa i w Jego działanie w naszej codzienności.

„Dzień Pański”

 

Liturgia Słowa: Dz 10, 34a. 37-43; Kol 3, 1-4; J 20, 1-9

 


 
galeria_parafia_2.jpg